Tag: Optreden

12/05/2001 – ‘t Karrewiel, Bavel

Mmm, flinke zaal hier in Bavel. Het was nog steeds schitterend lenteweer. Nou ligt Bavel zo’n kilometer of 5 van Breda af, en ik denk dat de keuze waar uit te gaan niet echt moeilijk is. Desondanks waren er aardig wat mensen, waaronder een verdwaalde vader uit Roosendaal plus z’n makker. We speelden goed, werkten hard, en uiteindelijk was iedereen wel tevreden.

AA

Naschrift 2010:
Dit optreden is me altijd bijgebleven. Langzaam aan werd mij duidelijk dat “we” op twee gedachten hinkten; de succesvolle coverband die de meeste zalen vol en plat kon spelen, en de ambitieuze band die net een cd uit heeft. En omdat we die duidelijkheid voor onszelf niet hadden, straalden we die ook niet uit naar de buitenwacht. Misschien later meer hierover.

11/05/2001 – ‘t Tunneke, Heesch

Vorig jaar was het ook zulk mooi weer in Heesch. Lekker terrasweer, goed weer om naar een bandje te gaan kijken. Desondanks was een deel van het publiek een beetje apathisch. Nou ja, vooraan stonden een paar groepjes met meiden die wel meededen, dus pech voor de rest. (Alleen weten we nog niet wie Lonneke is.)

AA

Naschrift 2010:
Ik heb geen idee waar dat laatste over ging.

05/05/2001 – VARA Radio 2 Spijkers Met Koppen – Thomas à Kempis College, Zwolle

Een paar weken eerder belt Ton: “Ja, ik zie je vanavond bij de repetitie wel, maar ik moet dit effe kwijt: we zitten op Bevrijdingsdag in Spijkers Met Koppen!” Ah, dat moet ik even laten inwerken. Eén van de weinige programma’s waar ik elke week naar luister is Spijkers Met Koppen. Goede gesprekken, goed cabaret, en altijd goede live muziek. Ongeveer een miljoen luisteraars. Bands als De Dijk, Skik, Tröckener Kecks, Van Dik Hout en Acda & De Munnik, artiesten als Boudewijn de Groot, Bram Vermeulen, Frederique Spigt en Marco Borsato, ze komen allemaal bij Spijkers Met Koppen. En nu wij…wow. Dit is er één om te onthouden.

Om kwart over 7 vertrok ik richting ‘t Wild, waar ik op mijn vriendelijkst mijn bandgenoten groette, en bij Berti in de auto stapte. (Berti reed zelf omdat hij elk moment vader kon gaan worden. Mike van Os was mee om hem eventueel te vervangen op bass.) Na enig zoeken in Zwolle reden we ruimschoots op tijd de parkeerplaats van het Thomas à Kempis College op, reden onze apparatuur naar binnen, en wachtten op wat komen ging. Wim van Klaveren, de man die ons geboekt had, vertelde ons vervolgens wat de bedoeling was. Soundcheck ging vlot, iedereen was geconcentreerd, en het geluid stond als een huis. Hier waren vaklui aan het werk. Dag Felix, goedemorgen Dolf, ha Carrie, dames, heren van het cabaret.

In de kleedkamer waren broodjes, koffie, thee en een hoop gein. De zaal stroomde ondertussen vol, tussen 200 en 300 mensen denk ik. In Zwolle was het Bevrijdingsfestival net begonnen en de wind zorgde dat Skik ook bij de school goed hoorbaar was. Inmiddels waren Belinda en Helma ook gearriveerd. De minuten tikten langzaam weg.

Kwart over 12: Dieper. Bam, stond meteen als een huis. We hadden ervoor gekozen om de nummers zo compact mogelijk te houden, dus een korte solo. De band was geconcentreerd en speelde het nummer nagenoeg perfect. Het publiek was enthousiast en liet zich duidelijk horen.

Terwijl we van het podium slopen begon het volgende gesprek alweer. Zichtbaar opgelucht keken we elkaar aan. Nu concentreren voor het tweede nummer.

Kwart voor 1: Iedereen Is Als Wij. We hadden getwijfeld of we dit wel zouden kunnen spelen; ‘t is tenslotte een stevig nummer. Maar Wim had zelf nog eens gevraagd om dit nummer, dus dat zat wel goed. Mooi gezicht om een volle zaal met vreemd publiek zich en masse te zien afvragen wat er in godesnaam gebeurt. Net als bij Dieper was de band in goede vorm en we konden tevreden zijn. Af. Vet applaus.

Tien over 1: Hart In Spiegelbeeld. Dit is één van de weinige nummers waar we een akoestische gitaar bij gebruiken, en dit is vrij pittig als je niet goed ingespeeld bent. En ja hoor, ik maakte een klein foutje, wat gelukkig ten onder ging in het applaus na de aankondiging. Ging lekker. Tot mijn verbazing en grote plezier zong Felix Meurders het refrein mee. Je kon trouwens aan de mensen in de zaal zien dat ze aandachtig zaten/stonden te luisteren, wat voorwaar een goed gevoel geeft. Bij het afkondigen bleek ook Dolf Jansen goed naar de tekst geluisterd te hebben: “zo’n vlinder leeft soms één dag”.

Half 2: Droom Nog Eén Keer Van Mij. Terwijl de phone-in bezig was slopen we voorzichtig het podium weer op voor onze afsluiter. Het vier keer contrereren en spanning begon ik nu wel te merken, het was vrij pittig. Niet dat we er minder van gingen spelen, maar ik had het gevoel dat ik twee uur lang had gespeeld, in plaats van vier keer vier minuten. Dit is sowieso een mooi nummer, en de band klinkt vaak op z’n best als we met dynamiek kunnen spelen. En dan is het ineens over.

En terwijl Carrie haar column uitsprak zochten wij elkaar op en keken mekaar tevreden in de ogen. Het hoge Omgeving Oss-gehalte (de geluidsman kwam uit de buurt, Carrie was één van de sprekers op 10 december in de Groene Engel, wij waren er) werd nog verder opgevoerd door de aanwezigheid van SP-leider Jan Marijnissen. Lichtelijk tandenknarsend stonden Ton en ik naast elkaar te luisteren naar het orakel uit Oss, onderwijl nog uithijgend en bijkomend. Nouja, het was in ieder geval amusant.

Twee uur, de zaal is vrij snel leeg, wat nakletsen met Belinda, Helma en Mike terwijl Bart zorgt voor drankjes, en Ton eerst met Felix Meurders praat en daarna Jan Marijnissen een cd overhandigt. Het geluid in de zaal bleek ook goed te zijn geweest. En thuis klonk het ook goed. Mooi. Afbreken, inladen, en het festivalterrein nog even op. Aah, Zita Swoon op het podium, een andere keer misschien. Naar huis.

Een paar uur later kondigde Thijs van Waardenburg zich bij moeder Monique en vader Berti aan. Goede timing, ‘t zou weleens een goede bassist kunnen gaan worden.

Een paar weken na Spijkers kwam Edwin bij toeval Wim van Klaveren tegen op Terschelling, tijdens Oerol. Volgend seizoen is In ‘t Wild wellicht weer te gast.

AA

Naschrift 2001:
Ik heb ergens een tapeje met de opnames van Spijkers. In mijn herinnering was de kwaliteit niet denderend (dit is van voor de livestream webcasts en digitale radio en zo) maar als ik het kan vinden zal ik het uploaden. Tzt.

22/03/2001 – Speakers, Delft

[voorprogramma Tröckener Kecks]

Het is zo simpel: je neemt afslag Delft bij Ikea, rijdt het centrum in, slaat bij de T-splitsing rechtsaf, en dan is het na een paar straten linksaf. Zeker als je er al een keer eerder geweest bent. Wat je in ieder geval niet moet doen is anders rijden, want dan moet je alle grachten over. Eénrichtingsverkeer, stadsrenovatie, vrachtwagens, en dat allemaal op Madurodam-formaat. Kortom, ik zat te suffen. Gelukkig was ik goed op tijd.

Mooie zaal! Het podium was niet al te groot, en het was een beetje passen en meten, maar de Kecks en hun crew zijn meer dan behulpzaam, dus we konden goed uit de voeten. Mooie kleedkamer! Samen met de Kecks. Met broodjes, snoep, drank. Kortom, perfect geregeld.

Als voorprogramma bouw je op nadat de hoofdact heeft gesoundchecked, en dan is het altijd even haasten. Zeker als zowel de crew als de band nog moet gaan eten. En als dan de keuken in het restaurant niet al te snel is, kan het gebeuren dat het voorprogramma met lege maag het podium op moet. Uw verslaggever had gelukkig van thuis een pakje boterhammen meegenomen. En de Kecks hadden de alsnog opgediende maaltijden meegenomen, zodat de band naderhand kon eten. Hulde aan de Kecks en de magnetron.

Speakers was goed gevuld toen we rond een uur of negen het podium opgingen. Hoewel er enkele bekenden [Hallo Boskoop!] in het publiek stonden, en we konden rekenen op de steun van Luc en Ivo van C-Sound, en Jolanda, Belinda en het nichtje van Belinda die de merchandise-mobiel beheerden, was het vreemd publiek. De reactie was positief, er werd meegezongen, en het ging goed. De Kecks lieten ons vervolgens zien hoe het echt moet.

Terug in de kleedkamer bleek dat wij een verdieping hoger onze eigen kleedkamer hadden. Ah, dat verklaart waarom het bier van de Kecks zo snel op was.

AA

14/05/1999 – Tent, Markt, Rijkevoort

Mmm. Tegenover optredens als in Breda, Boskoop en Eindhoven staan optredens als in Rijkevoort. De lokale bevolking liet het enigszins afweten, en die mensen die er wel waren -een paar honderd- zochten elkaar op bij de bar, misschien om -zoals iemand tegen me zei- zich klem te zuipen. In ieder geval was het vrij rustig. Misschien ook omdat het Hemelvaartweekend en de kermis hun werk al hadden gedaan. Daarbij kwam ook nog dat we om 10u moesten beginnen, wat vrij vroeg is, zelfs in een dorp als dit. We weten dat zulke optredens er ook tussen zitten. Dus speelden we voor de mensen die toch vooraan kwamen staan, voor onszelf, en voor hen die wel wilden maar niet durfden. En rond een uur of 12 kwam het toch wel los. Op zich was het een aardig optreden, en, ach, ‘t is hun pech als ze het niet naar hun zin hadden..

En dit is wat onze “collega’s” van Bløf -die vorig jaar in Rijkevoort speelden- onlangs in het Brabants Nieuwsblad over het publiek zeiden. Professioneel, die jongens….

vraag: “Wat is je vervelendste festivalervaring?”
Paskal: “Rijkevoort, ken je dat? Nee? Houden zo. Daar moet je maar niet naar toe gaan. De organisatie is prima, maar het publiek vrij lomp. Alles onder de zestien staat er voor het podium bier te gooien, terwijl de ouderen met hun rug naar de band aan de bar hangen. Dat festival zullen wij niet aanraden.”

Kijk, ik kan me best voorstellen dat je een wat minder leuk optreden niet snel vergeet, maar om het in een interview te zeggen, vind ik onprofessioneel EN onbeschoft. En los daarvan, hoewel het publiek nog echt overliep van enthousiasme, zo slecht als Bløf hebben wij het niet gehad. Maar ja, wij zijn natuurlijk weer geen Bløf…

30/04/1999 – Koninginnedag, Markt, Eindhoven

Nog enigszins vermoeid van Boskoop, gingen we om 8u (‘s avonds) het podium op in Eindhoven. Ahem, het was iets groter dan ik verwacht had. Mijn schatting is dat er zo’n 1000 mensen voor het podium stonden en zaten, maar het kunnen er nog wel wat meer geweest zijn. Het verschil met Boskoop kon niet groter zijn; Boskoop was “preken voor eigen parochie”, Eindhoven was -op een afvaardiging uit Maarheeze en een aantal vrienden en bekenden na- onontgonnen terrein. Nadat men het een paar nummers even aangekeken had kwam het overgrote deel van het publiek los. Een goed gevoel. Goed gespeeld.